Karol Henryk Wiedemann

Karol Henryk Wiedemann- inżynier wojskowy w stopniu majora, nadworny architekt rodziny Lubomirskich, dowódca straży zamkowej, prawdopodobnie pochodził z Saksonii, z Drezna.

Nie wiadomo czy ktoś polecił go Jerzemu Ignacemu Lubomirskiemu jako znakomitego inżyniera, faktem jest to, że zajął on miejsce Jana Chrzciciela Belottiego zmarłego około 1720 r. Pierwsza wzmianka o Wiedemannie pojawiła się w roku 1729, już wtedy był znakomicie wprowadzony we wszelkie prace na zamku, więc zapewne do Rzeszowa przybył kilka lat wcześniej. Czuwał nad działalnością budowlaną w mieście i zamku, do niego należało wydawanie pozwoleń na budowę, przy czym wszelkie detale architektoniczne musiały cechować się odpowiednią „proporcyą, taką da Wiedeman architekt, jaka mu się zdać będzie, ponieważ on to rozumie”. Za swoje usługi otrzymywał stałą pensję 161 złp. na miesiąc oraz dodatkowe wynagrodzenie za projekty i inne zasługi. Najbardziej znane dzieła Karola H. Wiedemanna to: zamek Lubomirskich (rozbudowywany w latach 1735-62, gdzie m. in. w 1746 r. zastosował nowoczesne fortyfikacje systemu Vaubanowskiego),następnie pałacyk letni wraz ze wspaniałym ogrodem (widocznym na wykonanym w 1762 r. przez niego samego widoku Rzeszowa), a także kaplica św. Huberta w Miłocinie.

Wiedemann aż do śmierci przebywał w Rzeszowie. Niestety nieznana jest jej dokładna data. Na pewno wiadomo, że w roku 1773 już nie żył, ponieważ wtedy przyznano jego żonie, za zasługi męża, stałą pensją miesięczną.

Literatura: K. Majewski, Karol Henryk Wiedemann architekt Jerzego Ignacego Lubomirskiego, [w:] Architektura rezydencjonalna i obronna województwa rzeszowskiego, Łańcut 1972

Autorzy: Muzeum Okręgowe w Rzeszowie